Medyczna marihuana jest substancją posiadająca zarówno zwolenników, jak i przeciwników. Jej działanie na organizm człowieka jest znane od wielu wieków i niewątpliwie ma ona wpływ na funkcjonowanie człowieka. Jej oddziaływania terapeutyczne poddawane są badaniom klinicznym, z których wynika, że posiada ona cechy, które wskazują na pozytywny jej efekt w leczeniu wielu schorzeń. Niemniej jest to substancja, która ma właściwości uzależniające i nie pozostaje wolna od skutków ubocznych. Stąd konieczność prowadzenia dalszych badań w celu potwierdzenia jej skuteczności oraz bezpieczeństwa.
Receptory kannabinoidowe
Receptory kannabinoidowe odkryto w 1988 roku, a rok 1990 przyniósł wyniki badań klinicznych, które potwierdziły ich wrażliwość na Δ-9-THC. Receptory te są w ścisłej relacji z białkiem G (GPCR) – aktywacja receptorów powoduje zahamowanie cyklazy adenylowej oraz wytwarzania cyklicznego adenozyno-3’,5’-monofosforanu (cAMP). W konsekwencji takiego działania dochodzi do zamknięcia kanałów wapnia na rzecz aktywacji kanałów potasu, co prowadzi do hiperpolaryzacji błony neuronów. Cechą charakteryzującą receptory kannabinoidów jest niski poziom selektywności agonistów oraz wysoki poziom selektywności antagonistów [2].
