Paraplegie spastyczne stanowią zarówno schorzenia, jak i grupę schorzeń, które objawiają się postępującym niedowładem kończyn dolnych, czego efektem zwykle jest unieruchomienie pacjenta. Przyczyn pojawienia się tego schorzenia można upatrywać i w czynnikach genetycznych (choć są zdecydowanie rzadsze), i czynnikach zewnętrznych. W obydwu przypadkach dominujące są objawy neurologiczne.
Paraplegie spastyczne o charakterze nabytym
Schorzenia z tej grupy charakteryzują się początkiem choroby zlokalizowanym w środowisku zewnętrznym – spowodowane bowiem są zadziałaniem czynnika zewnętrznego. Neuropatie tropikalne zwykle obserwowane są w krajach Bliskiego Wschodzie, Azji czy Afryce – głównie w regionach, gdzie mieszkańcy narażeni są na niedobory żywieniowe oraz działanie czynników toksycznych (latyryzm, neuropatia ataktyczna) lub czynników o charakterze infekcyjnym – jak wirus HTLV-1 [3].
Zespół Strachana
Choroba, opisana przez Strachana w 1897 roku, charakteryzuje się neuropatią obwodową, której głównym objawem jest drętwienie i uczucie palenia kończyn. Ponadto u opisywanych osób, obserwowano także upośledzenie funkcji wzrokowych, słuchowych z towarzyszącymi objawami uszkodzenia skóry i błon śluzowych. Dodatkowymi symptomami są także osłabienie i zaniki mięśniowe czy niezborność czuciowa [3].
Latyryzm
Choroba ta obejmować może układ nerwowy, czyli stanowić zaburzenie nerwowe lub układ kostny. Jest to schorzenie wywołane bezpośrednim działaniem kwasu β-N-oksalil-diaminopropionowego, czyli zatrucia substancją znajdującą się w różnych gatunkach groszku [3]
Różnicowanie
Podobnie jak w przypadku paraplegii wrodzonych, paraplegie nabyte również mogą zostać mylnie zdiagnozowane na rzecz schorzeń o podobnych objawach. By diagnoza była pewna, konieczne jest wykonanie szeregu badań, takich jak MR mózgu i rdzenia szyjnego, badanie potencjałów wywołanych EMG, badanie łańcuchów kwasów tłuszczowych w surowicy czy badanie stężenia witaminy B12 [3].
