W leczeniu zachowawczym jest stosowana:

• farmakologia (niesterydowe leki przeciwzapalne. Czasem stosuje się zastrzyki sterydowe, które podawane są dostawowo);
• rehabilitacja (krioterapia, jonoforeza, kąpiel wirowa - łagodzą ból i działają przeciwzapalnie).

Ćwiczenia odpowiednio dobrane przez doświadczonego rehabilitanta pozwalają usprawnić rękę, dając pozytywne efekty.

Do ćwiczeń należy:

• fizykoterapia (m.in. fale ultradźwiękowe);
• terapia manualna tkanek miękkich (przywrócenie elastyczności oraz ruchomości);
• neuromobilizacje (terapia manualna oddziałująca na struktury tkanek nerwowych);
• kinesiotaping (zakładanie specjalnych elastycznych plastrów na chore ścięgna i okolicę nadgarstka);
• ćwiczenia lecznicze (rozciągające oraz rozluźniające chore ścięgna);
• PRP (zabieg z osoczem bogato płytkowym, którego użycie wspomaga poprawę i przyspiesza gojenie uszkodzonych tkanek).

fot. panthermedia

W sytuacji, gdy powyższa terapia nie przynosi zamierzonych efektów lub objawy Zespołu Quervaina powracają - przeprowadzany jest zabieg operacyjny.

Procedura przebiega w znieczuleniu miejscowym i polega na poszerzeniu światła pogrubiałej pochewki ścięgnistej oraz odbarczeniu przechodzącego przez nią ścięgna. Następnie rana jest zszywana i zakładany jest dren oraz miękki opatrunek. Przez kilka dni po zabiegu odczuwalny jest ból kciuka i dłoni, a także drętwienie palców.

Po operacji zalecana jest fizykoterapia i ćwiczenia palców (przede wszystkim kciuka). Ponadto trzymanie wysoko poddanej operacji dłoni w dzień i w nocy.

Jak w przypadku każdego zabiegu chirurgicznego i tutaj mogą pojawić się powikłania m.in.

• krwiaki i obrzęki dłoni;
• ograniczenie ruchomości dłoni;
• infekcje;
• uszkodzenie nerwów bądź ścięgien.

Ważne! Powodzenie leczenia Zespołu de Quervaina związane jest ze zmodyfikowaniem dotychczasowego trybu życia - polegającym na odciążeniu chorej kończyny.