W chwili obecnej nie ma środków farmakologicznych, które całkowicie zahamowałyby rozwój choroby. Dostępne leki starają się zatrzymać rozwój, łagodzić skutki rozwijającej się choroby oraz umożliwić pacjentowi sprawne i samodzielne funkcjonowanie. Choroba ta przebiega wieloetapowo z okresami rzutów, remisji, przewlekłych dolegliwości towarzyszących pacjentowi i najczęściej prowadzi do trwałego inwalidztwa. Podjęcie szybkiego i właściwego leczenia jest zatem bardzo ważne.
Leczenie rzutów choroby
Wykazano, iż występuje szereg czynników (stres, zbyt wysoka temperatura, infekcje wirusowe, bakteryjne, leki i inne) powodujących pojawienie się rzutu. W związku z powyższym takich czynników należy unikać. Rzuty łagodne leczone są farmakologicznie natomiast rzuty ciężkie wymagają leczenia steroidami. Wykazano, iż zmniejszają one także ryzyko wystąpienia kolejnego rzutu. Zastosowanie glikokortykosteroidów (doustnie, zastrzyki) ma krótkotrwały, ale korzystny wpływ. Bardzo często stosowany jest ACTH (hormon adrenokortyko-tropowy), którego zadaniem jest pobudzanie wydzielanie kortyzonu przez nadnercza.
W przypadku terapii tymi środkami należy cały czas kontrolować stan pacjenta. Przy krótkotrwałym stosowaniu, objawy niepożądane nie występują bądź bardzo łatwo można sobie z nimi poradzić. W przypadku stosowania długotrwałego mogą pojawić się liczne skutki uboczne. W tym przypadku lekarz prowadzący podejmie decyzję co do kontynuowania terapii bądź ewentualnego jej przerwania.
Leczenie objawowe (leczenie przewlekłych dolegliwości).
Pacjenci dotknięci SM bardzo często skarżą się podczas wizyty lekarskiej na różnego rodzaju, towarzyszące im, każdego dnia dolegliwości. Na tej podstawie włączane są środki farmakologiczne w celu pomocy choremu ale także podejmowana jest rehabilitacja, psychoterapia czy zabiegi chirurgiczne.
Problemami najczęściej zgłaszanymi przez chorych są: drżenie, ataksje, męczliwość, zmęczenie, depresja, spastyczność, zaburzenia czynności dróg moczowych, bóle oraz zaburzenia seksualne.
Lekarz na podstawie zebranego wywiadu od chorego zastosuje właściwe leczenie.
Leczenie immunomodulujące (zwalniające przebieg choroby)
Na tym etapie leczenia kluczową role odgrywa próba „zapobiegania” postępom choroby. Podjęcie leczenie ma za zadanie spowolnienie narastania niepełnosprawności i jest ingerencją w naturalny przebieg SM.
Interferon beta (IFN-β1)
Interferon beta należy do leków, które hamują rozwijającą się reakcje zapalną, która towarzyszy pacjentom z SM.
Wyróżniamy trzy interferony beta dostępne dla pacjentów, których nazwy przedstawiają się tak:
Interferon Beta-1b
Interferon Beta-la
Interferon Beta la
Wykazano, iż leki te pozwalają na zmniejszenie ilości rzutów, liczbe ognisk zapalnych, hamuje aktywność choroby oraz poprawiają ogólny stan pacjenta. Leki te są stosowane u chorych z postacią rzutowo- remisyjną bądź wtórnie postępującą w aktywnym stadium choroby. Musi być to potwierdzone minimum dwoma rzutami w ciągu 2-3 lat od zdiagnozowania SM. Co ważne lek te zmniejsza stopień niepełnosprawności pacjentów. W celu uzyskania jak najlepszych wyników interferon beta powinien być włączany jak najszybciej.
Bardzo ważną rolę odrywają tutaj także indywidualne predyspozycje pacjenta do podjęcia leczenia. Interferony są z reguły dobrze tolerowane przez chorych. Na początku leczenia mogą pojawić się łagodne objawy niepożądane (bóle głowy, dreszcze, gorączka, bóle kości i stawów), które ustępują w przeciągu kilku godzin od podania leku.
Informacje o lekach w artykule mają charakter informacyjny, należy je traktować jako dodatkową wiedzę na temat środka. Wszelkie kwestie związane z zażywaniem leków i ich dawkowaniem należy skonsultować z lekarzem. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za efekty zastosowania w praktyce informacji udzielonej w artykule.
