Większość klinicystów jest zdania, że leczenie przeciwpadaczkowe należy wdrożyć u dziecka po drugim bezgorączkowym i niesprowokowanym napadzie. Napady drgawek gorączkowych nie podlegają więc tej zasadzie, gdyż nie mają one charakteru napadu padaczkowego. Badania kliniczne dowodzą także, że wcześniejsze zastosowanie leków przeciwpadaczkowych, to jest na przykład zaraz po wystąpieniu pierwszego w życiu napadu, nie przynoszą lepszego rokowania co do szybkiego opanowania napadów ani też co do ewentualnego rozwoju padaczki lekoopornej. Natomiast jeśli pierwszy w życiu napad przechodzi w stan napadów gromadnych wówczas należy od razu rozpocząć leczenie przeciwpadaczkowe nie czekając na pojawienie się kolejnego napadu.

Podsumowanie:

• Podstawowa zasadą jest wprowadzenie leczenia przeciwpadaczkowego po drugim niegorączkowym napadzie.
• Wyjątek stanowią napady gromadne lub stan padaczkowy- wówczas uzasadnione jest wprowadzenie leczenia po pierwszym incydencie napadowym.
• Stosowanie leczenia po pierwszym napadzie nie poprawia rokowania co do ustąpienia napadów, może natomiast narazić dziecko na ryzyko działań niepożądanych.

Wybór leku zależy od kilku czynników , z których najważniejszym jest rodzaj napadów padaczkowych oraz ewentualnie rozpoznanie konkretnego zespołu padaczkowego. Leki przeciwpadaczkowe są obecnie podzielone na leki I, II i III rzutu, a więc zasadą jest wprowadzanie po drugim napadzie padaczkowym któregoś z leków I rzutu. Aktualnie lekiem I wyboru dla napadów uogólnionych i zespołów padaczkowych z napadami uogólnionymi jest kwas walproinowy ( VPA), natomiast dla napadów ogniskowych i zespołów z napadami ogniskowymi ( częściowymi) jest karbamazepina (CBZ). Jednakże wiele badań klinicznych dowodzi, że oba te leki są równie skuteczne zarówno w napadach uogólnionych, jak i częściowych. W przypadkach dzieci z typowymi napadami nieświadomości lekiem I wyboru jest etosuksymid, jednak w praktyce najczęściej u tych pacjentów w pierwszej kolejności stosowany jest VPA, a etosuksymid bywa stosowany w terapii dodanej, to jest jako lek II rzutu. Zupełnie odrębny problem kliniczny i terapeutyczny stanowi zespól skurczów zgięciowych, czyli zespół Westa, w którym lakami pierwszego rzutu są wigabatryna ( VGB) na terenie Europy oraz hormon adrenokortykotrpowy na terenie USA. W przypadku napadów noworodkowych lekiem z wyboru jest fenobarbital.

U większości, bo ponad 70% pacjentów, napady są skutecznie kontrolowane po zastosowaniu jednego z wymienionych leków. Co więcej- przeważnie pacjenci ci nie wymagają hospitalizacji, a jedynie regularnej kontroli ambulatoryjnej i wykonywaniu okresowo badań kontrolnych. Z kolei wprowadzenie drugiego leku, a więc zastosowanie politerapii, przynosi poprawę u kolejnych 5- 10% dzieci. Dyskusyjne pozostaje leczenie kombinacją trzech lub czterech leków przeciwpadaczkowych. Zdaniem części autorów taka terapia nasila ryzyko działań niepożądanych oraz ewentualnych interakcji lekowych, a nie przynosi rzeczywistej poprawy funkcjonowania pacjenta i lepszej kontroli napadów.