„Nieme klinicznie”, ale klinicznie istotne

Zmiany świadczące o NZOUN, które nie dają żadnych klinicznym objawów, nazywane są umownie „niemymi klinicznie”. Jednak ich obecność nie jest obojętna dla naszego organizmu. Większość tego typu zmian zlokalizowana jest w jądrach podstawy, a także w wieńcu promienistym. Zmiany miażdżycowe, które są klasycznym powodem powstawania zakrzepów, przyczyniają się do powstawania małych ognisk niedokrwiennych – „niemych objawowo”. Ogniska te jednak się namnażają, ich progresja następuje w ciągu kilku lub kilkunastu miesięcy, zwiększając obszar długotrwałego niedokrwienia mózgu. Pominięty zostaje wówczas ostry, udarowy początek, a także wiele objawów neurologicznych. W takiej sytuacji, aż trzykrotnie rośnie ryzyko wystąpienia udaru mózgu. Pojawiać się mogą subtelne deficyty neurologiczne, takie jak niewielkie trudności w chodzeniu, problemy z utrzymaniem stabilności postawy, spowolnienie. Może również zaobserwować ograniczenia w zakresie funkcji poznawczych, pogorszenie pamięci czy psychomotoryki. Zazwyczaj zmiany te przypisywane są procesowi starzenia się ze względu na wiek pacjentów i osób cierpiących na NZOUN. Dodatkowym aspektem jest także zwiększona podatność na depresję, która również stanowi efekt zwiększającego się obszaru niedokrwienia mózgu.

Poważny problem

NZOUN z klinicznego punktu widzenia stanowią niezwykle skomplikowany i poważny problem. Rozpowszechnienie tego zjawiska w społeczeństwie „starzejącym się” ma ogromne znaczenie w kontekście funkcji poznawczych, zaburzeń równowagi oraz zdolności do normalnego codziennego funkcjonowania. Te pozornie „nieme zmiany” nie pozostają jednak obojętne dla naszego organizmu i mogą implikować szereg różnego rodzaju zmian, doprowadzając w efekcie do udaru niedokrwiennego mózgu. Wielkiego znaczenia w tej sytuacji nie ma prewencja[1].