Co dostaje się do atmosfery?

Obowiązujące przepisy prawa objęły swoim zakresem również zanieczyszczenia powietrza – stworzono bowiem normy, które mają stanowić informacje o stanach zanieczyszczeń w powietrzu, które są groźne dla zdrowia, a które akceptowalne. Normy definiowane są pod względem ładunku, czyli stężenia masowego poszczególnych cząstek stałych PM. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/EC z dnia 21 maja 2008 roku w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy określa wartości, które są dopuszczalne dla PM10 – stężenie średnioroczne 40 μg/m3 i stężenie średniodobowe 50 μg/m3. W odniesieniu do PM2,5 wartości, które zostały określone w kontekście stężenia średniorocznego, to 25 μg/m3. Porównując normy określone przez Dyrektywę Parlamentu Europejskiego z normami ustanowionymi przez WHO, okazują się one być bardziej ulgowe. WHO bowiem ustanowiło wartość graniczną dla PM10 w wysokości 20 μg/m3 (średnia roczna) i 50 μg/m3 (średnia dobowa), a dla PM2,5 wartości 0 μg/m3 (średnia roczna) i 25 μg/m3 (średnia dobowa) [2].

Pośród substancji, które zostały objęte normami prawnymi, znajdują się głównie metale ciężkie, takie jak arsen, kadm, nikiel i benzo(a)piren. Są to substancje najbardziej niebezpieczne zarówno dla środowiska, jak i zdrowia człowieka. Głównym, a zarazem długoterminowym celem, jest zredukowanie emisji pierwotnych cząstek PM2,5 do 2020 roku o 59% w stosunku do roku 2000 [2]. Wchodzimy więc w czas podsumowań, który pokaże, na ile wystarczające są obecnie obowiązujące normy prawne dotyczące zanieczyszczeń emitowanych do powietrza.