Zanim człowiek uświadomi sobie, że widzi obraz, który ma przed oczami, informacja o nim musi przemierzyć drogę od siatkówki (światłoczuła błona wchodząca w skład budowy gałki ocznej) do odpowiedniej części kory mózgowej, czyli kory wzrokowej. Ten szlak nazywamy drogą wzrokową. Kiedy u danego pacjenta dochodzi do zaburzeń widzenia (brak ostrości, mroczki, niedowidzenie fragmentu pola widzenia, czy całkowitej ślepoty) to, zanim lekarz wdroży odpowiednie leczenie, musi ustalić, która część drogi wzrokowej została uszkodzona.